dinsdag 24 september 2013

Waarom deze pompoensoep een blogje waard is

Wij aten vanavond pompoensoep.

Een week of wat geleden kregen we van onze (schoon)zus een pompoen uit eigen tuin. Een knots van een ding. Ik nam me meteen voor er pompoensoep van te maken en een halloweenkaarsgeval.

Maar ik ken mezelf. Ik weet niet hoe ik zoiets aan moet pakken, denk er niet aan, heb er geen zin in, vind het teveel gedoe. Zelfkennis kan soms confronterend zijn. Het ding zou weken in de bijkeuken liggen, tot ie verrot of uitgedroogd zou worden en ik 'm in het compostvat zou werpen. Eeuwig zonde.

Toen zag ik op facebook een oproep van een inwoonster van Kampen die om pompoenen vroeg, omdat ze het in haar hoofd had gehaald om voor 34 man pompoensoep te maken.
Ik reageerde, zij reageerde, en niet lang daarna belde ze aan.

Ze nam het 11,6 kilo wegende gevaarte mee en ik wenste haar veel succes.
Wat wil je er voor in ruil hebben? vroeg ze.
Drie koppen pompoensoep, zei ik.




Zo gezegd, zo gedaan. Aan boord van de Pouwel Jonas genoten 34 mensen van een ongelooflijk lekker pompoensoepje en wij kregen er niet alleen een pannetje vol van, maar ook nog een fijn flesje wijn. En het was lekker!!


En waarom is dit een blogje waard?

Omdat er drie dingen in samenkomen die ik mooi vind.

Zonder internet had deze pompoen over een paar weken in het compostvat gelegen. Internet verbindt mensen. En omdat ik geloof, of in elk geval graag wil geloven, dat dingen niet toevallig gebeuren. Een oproep voor 34 pompoensoepeters terwijl er 11,6 kilo bij me thuis ligt. En omdat ik hou van deze manier van ruilen, waar iedereen uiteindelijk beter van is geworden.

En omdat ik toch pompoensoep heb gegeten zonder zelf te klooien:-)

woensdag 18 september 2013

Hoe knetterdeo mijn vertrouwen in de mensheid deed toenemen


Onze achtjarige heeft een BFF. Ze heeft een heleboel BFF's, maar dit is dé BBBBFF.

Vorige week vroeg ze: "Mam, mogen we shoppen vanmiddag? We willen knetterdeo!"

Knetterdeo? Ik had er meteen beeld bij.

Met de twee BFF'jes togen we die middag naar het centrum. De meiden wisten niet precies waar het te koop was, dus vlogen ze winkel in, winkel uit, terwijl ik rustig door de straat liep en dacht aan wat we vanavond zouden eten en de zin van het leven.

In de Trekpleister vond ik ze terug, met verhitte konen. Ze ratelden: "Mam, we hebben het gevonden, het kost maar 2 euro, maar er is er nog maar eentje, dus hebben we besloten om 'm niet te kopen, want als ik 'm koop is het zielig voor haar, en als zij hem koopt is het zielig voor mij. We gaan nu op zoek naar nog eentje en dan kopen we die en dan kopen we deze ook en dan hebben we er allebei een."

Zonder dat ik er een woord of speld tussen gekregen had renden ze de winkel weer uit.

Even later kwamen ze me weer tegemoet gerend, mét een nieuwe fles knetterdeo. Alleen deze kostte 4 euro.
Nadat ze de andere fles ook gekocht hadden begon De Ingewikkelde Rekensom. Uiteindelijk verdeelden ze hun zakgeld zo dat ze allebei 3 euro minder hadden.

En dit voltrok zich allemaal onder mijn ogen, zonder dat ik me er ook maar een seconde mee bemoeide.

Met twee zielsgelukkige en overmatig geurende en knetterende meisjes liepen we terug naar huis. Mijn vertrouwen in de mensheid is die dag een stukje gegroeid.




ps: Knetterdeo bestaat dus echt. Het is een soort knetterbodylotion. 




zaterdag 14 september 2013

Waarom een schrijver eigenlijk gewoon de baas wil zijn


Ik ben als illustrator opgeleid aan de kunstacademie. Daar heb ik verschrikkelijk veel geleerd, vooral over hoe je op je eigen manier het beste kunt verbeelden wat jij, zelf, te zeggen hebt. Daar heb ik ook als schrijver heel veel aan gehad.

En ik heb ook veel praktische dingen geleerd, onder andere over materiaal. Ook al doe je nog zo goed je best, als je het verkeerde papier gebruikt of verf van de Action, dan wordt het nooit wat. En dus was ik gedwongen me te verdiepen in allerlei materialen en wat dan het beste was. Natuurlijk deed ik dat en ik zag ook dat het waar was: er zijn grote verschillen in kwaliteit en het kan echt een wereld van verschil maken wat je gebruikt.

En dit geldt ook voor muziek. De toon van je instrument is afhankelijk van allerlei dingen die je zelf bepaalt, maar ook van of je instrument degelijk gemaakt is en het gebruikte materiaal. 

Toch heb ik er diep in mijn hart altijd een hekel aan gehad dat, in mijn ogen zoiets triviaals als de hoeveelheid pigment of de dikte van het papier, mede de kwaliteit van mijn werk bepaalt. Dat een tekening, hoe goed gelukt in vorm ook, er niet uitziet omdat ik te dun papier heb gebruikt. 

Eigenlijk vind ik dat onzin, maar ik zie natuurlijk ook dat het echt verschil maakt. Je kunt er niet omheen. 

En ook de scanner, de vormgever, de drukpers, enzovoort, allemaal externe, materiële aspecten bepalen hoe je werk er uiteindelijk uit komt te zien.

Ik wil gewoon zelf helemaal de baas zijn. Of noem het eigenwijs.

Een van de prettigste aspecten van schrijven vind ik dat je niet afhankelijk bent van materiaal. Tuurlijk, een boek wordt uiteindelijk gedrukt op papier en het is fijn als dat mooi en goed papier is, en als er een sterk omslag voor het boek is, maar het verhaal zelf wordt er niet beter of slechter van. Daar ben je als schrijver helemaal zelf verantwoordelijk voor. Het materiaal dat je gebruikt is onstoffelijk en daarmee toch een soort van onvergankelijk.

Of ik mijn verhaal nou typ op een gloednieuwe iMac of een oud barrel van een typemachine maakt geen enkel verschil. 

Ik zou bijvoorbeeld ook best eens een film willen maken, maar alleen al het idee om zo afhankelijk te zijn van zoveel externe factoren weerhoudt me er alleen al van erover te dagdromen. Laat mij maar lekker alles zelf bedenken: het weer, het landschap, de acteurs en het licht. 

En als het me niet bevalt verzin ik gewoon wat anders. :-)

donderdag 12 september 2013

Liefde is een leuk ding

Liefde

'Liefde is een leuk ding,' zei de oude man. We zaten op een bankje in het park. Met zijn stok tikte hij een steentje weg. 'Daar kun je wel een boek over schrijven.'
'Dat is ook al gebeurd,' zei ik. 'Er zijn honderden boeken geschreven over de liefde.'
'Echt?' Hij keek me ongelovig aan.
'Ja, en er zijn films over gemaakt, en liedjes, en schilderijen, en..'
'Potverdikke, dacht ik een goed idee te hebben.'
Hij keek ontzettend sip opeens.

Aan de andere kant van de vijver liep een schoolklas kinderen te zingen. De meester en de juf liepen gearmd achter ze aan. Vogeltjes vlogen met takjes langs, mannetjes en vrouwtjes, om samen hun nestjes te gaan bouwen. Eenden in de vijver visten planten voor elkaar uit het water. Zwanen vormden met hun hals witte harten op het water, waar de zon over scheen alsof het de mooiste dag van de eeuwigheid was. Misschien was dat ook wel zo. Misschien was dit wel de mooiste dag die er ooit zou bestaan.

Even later zei de man; 'Ach, ik had er toch niets over weten te zeggen, over de liefde. De echte liefde heb ik nooit gekend.'
'Juist daarover gaan de meeste boeken. Over het ontbreken van die liefde, of over het tragische einde ervan.'
'Echt waar?'
'Echt waar.'

Zijn gezicht veranderde. Hij werd onrustig, wiebelde met zijn voet en prikte met zijn stok gaatjes in de grond.

'Ik moet weg.' De oude man stond op en maakte aanstalten om weg te lopen. 'Ik moet nog veel doen en ik heb niet zo veel tijd meer.' En weg was hij.

Een van de zwanen raakte verstrikt in de takken van een bloeiende treurwilg en stierf een jammerlijke dood, want er was niemand om hem te redden.







zondag 8 september 2013

Je leven hergebruiken


Een van de meest gestelde vragen over mijn boeken is:

Is het autobiografisch?

Het antwoord daarop is niet eenvoudig ja of nee. 

Je kunt geen fictie schrijven zonder autobiografisch te zijn. 
Je kunt niet autobiografisch schrijven zonder fictief te zijn. 

Allebei waar. 

Neem het verhaal van Zwaartekracht. Niet autobiografisch, want ik woonde nooit in Oslo, mijn moeder leeft nog en ik heb nooit iets gezien in mijn leraar filosofie. Ik was een vrij onopvallende puber, heb geen rare dingen gedaan, de strijd om mijn eigenheid voornamelijk binnenshuis met mijn ouders gestreden. 



De hele verhaallijn heb ik verzonnen. 

En tegelijkertijd is het wel autobiografisch, want ik weet nog hoe eenzaam ik me kon voelen als vijftienjarige, ben hopeloos verliefd geweest op personen die nooit hebben geweten dat ik bestond. Ik heb alleen door een donkere stad gelopen, diepzinnige gedachten gehad en gedacht dat ik de enige was en me kapot verveeld op school, toen ik student was soms teveel gedronken en een paar keer geblowd, en tientallen andere details en gewaarwordingen die ik (omgebogen om bruikbaar te zijn in het verhaal) uit mijn eigen leven heb gehaald.

Het skelet van het verhaal heb ik verzonnen en opgevuld met mijn eigen ervaringen. En dat is het belang van schrijven. Ik kan alles wat ik meemaak, hoe triviaal of particulier ook, opnieuw gebruiken en dan op zo'n manier dat het voor andere mensen herkenbaar wordt.

Mijn eigen ervaringen krijgen op deze manier iets van universele waarde. Tenminste, dat is mijn streven :-)

En dat maakt dat schrijven zo belangrijk voor me is. 
Ik hergebruik mijn leven. 

(In een volgend blog schrijf ik over waarom je niet autobiografisch kunt schrijven zonder ook fictief te zijn)

Google zelfdenkend irritant

Google is geweldig. Maar soms tè.

Af en toe heeft ie de neiging om teveel voor mij te denken. Alsof ik dat zelf niet kan.

Als ik bijvoorbeeld op bepaalde zoekwoorden zoek, denkt Google tegenwoordig: dat zal ze vast niet bedoelen. Weet je wat, we laten een van de zoekwoorden weg, dan krijgt ze veel meer resultaten!

Betweterig streept ie letterlijk een van mijn bedoelde zoekwoorden door! Hoe irritant!

Ja, meer resultaten, dat wel. Maar daar heb ik niets aan. Want ik zoek niet voor niets juist exact op die zoekwoorden.

Zucht. En ik kan er geen informatie over vinden op internet, want als ik met Google zoek, dan denkt ie....




Inderdaad.

Het is ook niet zo dat er echt niet meer resultaten zijn, want als ik uiteindelijk een andere zoekmachine gebruik, blijken er wel degelijk veel meer zoekresultaten met die specifieke zoekwoorden te bestaan.



Weet iemand hoe ik toch kan zoeken op exact die woorden die ik bedoel, zonder dat Google het beter denkt te weten?

De woorden of woordreeksen tussen aanhalingstekens zetten (normaalgesproken bedoelt om Google te laten zoeken op exact dit woord of deze woordreeks) helpt in dit geval niet.




donderdag 5 september 2013

Mijn zielige-jongetjes-verzameling

Het moet begonnen zijn in 1984. 
Ik was twaalf en ging met mijn ouders voor het eerst naar de bioscoop: Ciske de Rat. 

Ik was meteen verkocht. Dat jochie! Zo zielig. Zo'n vertederend schoffie. Ik was weg van hem. Verliefd was het niet. Ik wilde Ciske zijn. 

Er waren meer boeken over zielige jongetjes. Ik verzamel ze. Zo af en toe komt er weer eens eentje bij. 

Hoe ouder, hoe mooier. Hoe zieliger ook. 

Pudding Tarzan: 1976
Ratje, een jongen van de straat: 1934
De Katjangs: 1912
Razende Roeltje, 1931

Pieter Straat: 1946
Jan van Beek: 1910 (zooo mooi!)
De AFC'ers (strikt genomen niet zielig genoeg, maar van dezelfde schrijver) 1915
Hoe de Katjangs op de kostschool van Buikie kwamen: 1930

Oorlog zonder vrienden: (1979)

Joost: 1981 (eigenlijk niet oud genoeg, wel heul zielig)
Alleen op de wereld (met stip de zieligste en de oudste): 1878
Boefje: 1903
Ciske de Rat: 1942




Kruimeltje en Bartje mis ik nog. Peerke en zijn kameraden! Die wil ik ook. 

Daar loop ik allemaal vast nog wel eens tegenaan. 

Weten jullie nog andere zielige-jongetjes-boeken? Meisjes mogen natuurlijk ook!

woensdag 4 september 2013

Maar het is voor mijn werk!



In een winkel in fluorescerende kleuren, tussen de wasmiddelen en de sportsokken, vond ik een rek met boeken. Ik sprak mezelf streng toe, visualiseerde mijn immer groeiende To Read-stapel, maar toen ik zag dat ze maar 2 euro per stuk kostten, stond ik al bij de kassa. 

Het handige van schrijver zijn is dat ik het all-time-working argument heb: ik kan er wat van leren. Het is voor mijn werk!

Dus. Gekocht.

Wat is dat toch? 
Eerst de titel en de omslagfoto. Dan pak ik het op.  Iets op de achterflap of de eerste pagina spreekt me aan. Een zin, een sfeer, iets.

Ik wil het lezen. 

Zo ging het ook een paar maanden eerder, in een boekwinkel, waar ik dit fijne boekje vandaan haalde. 

Het zijn allebei kleine, fijne verhalen waarin eigenlijk niet veel gebeurt. Ik hou ervan. 

'Ik zal er altijd voor je zijn', van Anne Icart,  gaat over het zusje Anne en haar broer Philippe, die een verstandelijke beperking heeft. Over hun jeugd, over de liefde en de schaamte die ze soms voelt. Het is prachtig. De openhartigheid, de details, de beeldende manier van schrijven sprak me erg aan.  Het is een dun boekje maar een groots verhaal. 

'Huis en hemel' van Monika Sauwer, het boek uit de neonwinkel, ademt dezelfde sfeer. Het gaat over een meisje en haar grootvader. Veel gebeurt er niet, behalve dat de jaren verstrijken en beide ouder worden. Een mooi inkijkje in twee levens. Ik kan niet zeggen waarom, maar ik vond het ontroerend.


Wat is toch het geheim van sommige schrijvers om met een paar zinnen een hele film te kunnen oproepen, inclusief geur en gevoel? 

Ik wil dat ook kunnen. Ik vind dat ik daar nog veel te veel woorden voor nodig heb.

Welke boeken kun jij echt niet laten liggen? En waarom niet?

woensdag 28 augustus 2013

De kracht van de zwaarte


Na het verschijnen van Wish you were here, in oktober 2011, besloot ik een tijdje niet te schrijven. Gewoon niet.
Geen knagende ideeën of nachtelijke invallen.
Even rust.

Daar heb je als schrijver niet veel over te zeggen, zo blijkt. Een paar dagen na de boekpresentatie plopte er iets in mijn hoofd toen ik de krant las. Iets met facebook en hoe makkelijk je daarmee in contact kunt komen met mensen, maar ook hoe je je kunt verschuilen achter een foto of een imago.
Ik zag een meisje voor me, slim en eenzaam, dat in contact wil komen met iemand waarvan ze vermoedt dat hij haar wel begrijpt. En ik voelde ook meteen de sfeer van het verhaal. Grimmig.

Om van dit knagende idee af te komen (ik wilde tenslotte rust) besloot ik wat ik in mijn hoofd had op te schrijven, maar daar werd het alleen maar erger van.
Ik kon het niet ontkennen: ik was weer met een boek bezig.
Het verhaal ontvouwde zich onder mijn ogen.

Voor het eerst schreef ik in de derde persoon en dat was een goede zet. Zo stond de hoofdpersoon, Maren, verder van me af. Het werd een ander. Ze deed dingen die ik nooit zou doen en dat vond ik intrigerend.

Toen gebeurde er iets vreemds. Ik vermoedde al een tijdje dat ze iets ergs zou doen, en toen ik op zeker moment besefte wat dat dan was, schrok ik er zelf van. Echt.
En ik wist ook meteen dat ze dat echt zou doen.
Want zo ging het verhaal. 

Gek hoe dat gaat als je schrijft. Ik ben niet zo'n zwever, maar het lijkt af en toe echt alsof ik het verhaal niet verzin, maar alsof het zich door mij laat opschrijven.

Zo waren er meer ingevingen die zo mooi paste in het verhaal dat ik met verbazing toekeek hoe de eindjes zich aan elkaar knoopten. Deze ervaring heb ik tot nu toe bij elk boek gehad

Het verhaal werd proefgelezen, ik veranderde dingen, de redacteur ging er doorheen. Er werd een omslag gemaakt (waar ook nog een mooi verhaal aan vastzit).

Er kwam een trailer.





En bijna twee jaar na het eerste idee is mijn nieuwste boek een feit.

Met gepaste trots stel ik voor: ZWAARTEKRACHT!







En ja. Ik ben ook al weer met een nieuw verhaal bezig :-)

woensdag 21 augustus 2013

Twee schrijftips voor de prijs van een


Een Briljant Idee krijg je soms in een seconde, maar het uitwerken ervan is gewoon meters maken en zitvlees kweken.

Wat voor mij werkt is mezelf een haalbaar en concreet doel stellen. 

Bijvoorbeeld: ik ga om half negen 500 woorden schrijven aan dat en dat verhaal. 

Dat werkt nog beter dan een tijd, want 'een uur schrijven' kan ook betekenen 55 minuten voor je uit staren naar een wit scherm. 

500 woorden is 1 A4'tje, dat is te overzien. 

Negen van de tien keer kom ik in een flow,  waardoor het er meer dan 500 worden. 

Op vakantie besefte ik dat ik al mijn opdrachtgevers zeer serieus neem, behalve een. Mezelf. 
Ik heb een hoofd vol ideeën, een harde schijf vol halve verhalen, maar er komt veel minder uit mijn vingers dan ik zou willen, omdat ik mijn illustratiewerk (= concreet, met deadline en honorarium) voor laat gaan. Terecht ook wel, want dat is een deel van ons brood. 

Toch zat het me al tijden niet lekker en op de camping knaagde het stemmetje harder dan ooit. Waarom ren en vlieg ik voor iedereen en blijft mijn eigen werk liggen?

Ik nam een besluit. Hoe gek het ook klinkt voor mensen die mij kennen met een ochtendhumeur waar je U tegen zegt, mijn beste uren zijn die in de vroege ochtend. De hele dag nog voor me, ik hoef niet op de klok te letten, en gedachten aan wat eten we vanavond komen nog niet in me op. 

Na de vakantie zou ik elke dag beginnen met 500 woorden schrijven aan een van mijn verhalen. 

Het is nu de derde dag, en ik heb inmiddels dik 2500 woorden geschreven aan verschillende verhalen. Ik merk dat het rust geeft om al geschreven te hebben voordat ik aan mijn betaalde werk toekom, in tegenstelling tot wat ik eerst dacht. Dat knagende stemmetje is de hele dag tevreden. 

Ik combineer dit met schrijftip twee: ik blokkeer een uur lang alle social media sites met het programmaatje Selfcontrol.  

dinsdag 20 augustus 2013

Hoera, mijn boek is gejat!

Vroeger nam ik liedjes op van de radio op met een cassettebandje. Met de top 40 in mijn hand lette ik goed op tot de DJ uitgeleuterd was en drukte REC en PLAY tegelijk in. Aan het eind weer goed opletten. Het lukte nooit precies en de nummers begonnen met een laatste woord van de DJ of eindigden zeer abrupt. 




Mijn eerste LP kocht ik toen ik een jaar of 14 was: The Joshua Tree. Compleet in mijn nopjes was ik.

Een paar jaar geleden (ik denk 2009) kreeg ik een berichtje van iemand die mijn boek Reünie in Rome gelezen had. Op de ereader.
Ik was verbaasd, want bij mijn weten was dat boek nog niet als e-book verschenen. Toen ik ging zoeken, bleek het inderdaad te circuleren.
De uitgever wist ook van niks.
Ik ontdekte dat er scanners bestaan die in hoog tempo papieren boeken kunnen digitaliseren.

Inmiddels zijn er van bijna al mijn boeken illegale kopieën te vinden.
Op facebook stuurde iemand me een screenshot van de inhoud van een CD: 3000 boeken waarvan eentje van jou, Iris!
Ik heb 'm niet geliket.

Iemand zei: Er zijn vast schrijvers die er een lief ding voor over hebben om desnoods illegaal gedownload te worden. Kostbaar complimentje?

Nou, nee. Dat zou het in -dubieuze zin- wel zijn als iemand heel veel moeite zou hebben gedaan om speciaal mijn boek te pakken te krijgen. Maar dat is niet zo. Het is graaien wat je graaien kan.

Ook gehoord: Het is goed voor je naamsbekendheid.
Zal ik dat ook tegen de bakker zeggen, dat ie z'n brood moet laten jatten zodat hij meer klanten krijgt?

Nieuws, muziek, films, software en boeken. Er is een haast niet te bestrijden mentaliteit ontstaan dat dat allemaal gratis moet als het op internet staat.

Ik had met iemand een discussie op twitter, die zei dat alle informatie gratis moet zijn. Ook fictie. Een auteur moest maar op een andere manier zijn geld verdienen, met crowdfunding of sponsoring of zo. Elk mens heeft recht op gratis informatie. 

Dat de faciliteerders wel gewoon betaald krijgen (de internetprovider, de stroomleverancier, de computerleverancier, de ontwerper, producent, marketingfiguur, verkoper en de bezorger van de ereader) vond hij geen argument. Informatie moet gratis zijn.
Hij verwees hierbij naar de piratenpartij. 

In zekere zin vind ik daar wel wat inzitten, het moet niet zo zijn dat informatie of kennis alleen voor rijke mensen toegankelijk is. Maar wat met de mensen die die informatie verzamelen en opschrijven? Daar keihard voor aan het werk zijn?
Maar ik kreeg hem niet aan zijn verstand gepeuterd dat mijn boek net zo goed ambachtelijk werk is als een brood maken of een nieuwe uitlaat monteren.

Het kan digitaal, dus het moet gratis. 

Ik ben niet onschuldig. Als ik nu een nummer van The Joshua Tree wil horen, of van een muzikant waar ik zelf niets van bezit, zoek ik het op op youtube. Downloaden hoeft niet voor mij, als ik het online kan beluisteren. Maar betalen doe ik dus ook niet. Ik lees alleen de gratis nieuwssites. Films downloaden snap ik niet.

Ik snap ook wel dat er door internet een enorme verandering gaande is. We zullen anders om moeten gaan met vraag en aanbod, met de eenvoud waarmee films en boeken te downloaden zijn, met de mentaliteit dat het geen jatten is, 'want ik had het boek nooit gekocht, dus mist de maker geen inkomsten.' Of: 'ik leen ook boeken van vrienden, gratis, dat is toch hetzelfde?' Misschien zit er zelfs wat in, maar intussen slinkt het inkomen van een schrijver met rasse schreden. Wat te doen?

Er zijn zat initiatieven: misschien kan een Spotify voor boeken iets worden, of ebooks lenen die zich na 3 weken onleesbaar maken?  Of reclame op elke tiende pagina van een ebook zetten?

Ik heb geen pasklare oplossing. Ik weet het ook niet goed.  Maar ik volg alle ontwikkelingen met grote belangstelling. 

Kansen zijn er natuurlijk ook. Iedereen kan zijn eigen ebook maken en uitgeven. Daar schreef ik eerder al dit blog over.

vrijdag 9 augustus 2013

Foon hoom

Van sommige dingen die ik me voornam toen ik moeder werd, is niet of niet veel terechtgekomen. Zo staat de tv vaker aan dan me lief is en ben ik minder consequent dan ik zou willen zijn, minder geduldig, en ruim ik vaker achter haar kont op dan ik van plan was. 

Een van de dingen die wel gelukt is is voorlezen. Dat doe ik nog steeds, al is ze zelf inmiddels ook een boekenwurm, maar voor het slapen samen in bed een boek lezen, dat hou ik zou lang mogelijk vol. 

Niet eens stiekem druk ik daarbij mijn voorkeur door. De boeken die op mij als kind grote indruk maakten kwamen voorbij: Sjakie en de chocoladefabriek, Matilda, het grote boek van Madelief, Saskia en Jeroen, Pudding Tarzan. Al was het maar zodat ik ze zelf ook nog eens kan lezen :-)

Madelief vindt ze trouwens helemaal niet zo geweldig als ik toen en ook Saskia en Jeroen niet. En zo hoort het ook, want het is een andere tijd en een ander kind. 

En ik moet zeggen dat van sommige boeken de herinnering beter is dan het boek. Zo vond ik Matilda eigenlijk ook helemaal niet zo sterk meer. 

De liefde voor boeken hoef ik haar nauwelijks bij te brengen, die heeft ze genetisch van twee kanten geërfd. Maar iets wil ik haar wel doorgeven, iets van dingen die indruk op mij gemaakt hebben. 

Zo kocht ik toen ze nog maar 4 jaar was de hele serie Pippi Langkous en die heeft ze verslonden! Net als een boek van Richard Scarry. 

Een paar dagen geleden keken we ET.  Die moet ik zelf bij iemand op een videoband gezien hebben, want we gingen vroeger zelden naar de bioscoop. En die film maakte op haar minstens zoveel indruk als toen op mij. Aan het eind van de film zaten we allebei met zakdoekjes tussen de popcornkruimels.

Welke boeken of films wil jij je kind meegeven?


dinsdag 6 augustus 2013

Boos!

Mensen die mij kennen, zullen waarschijnlijk zeggen dat ik niet snel boos ben, of dat in elk geval niet snel laat merken. 

Vandaag was ik dat wel. 

Met Anne aan mijn hand liep ik door de Zwolse Diezerstraat. Er liepen straatwervers van Kika rond. Eentje sprak me aan. 
Mag ik u wat vragen? vroeg hij.
Nee, bedankt, ik loop door, zei ik. 
En toen zei hij: Maar u hebt zelf ook een kind!

Op de een of andere manier schoot me dat zo verschrikkelijk in mijn verkeerde keelgat. Wat weet die jongen van mij? Straatwervers doen dit werk niet (alleen) vanuit hun goede hart: het is gewoon een studentenbaantje. Misschien was ik wel allang donateur. Maar het ergste vond ik, dat hij mijn kind betrok in zijn poging mij over te halen donateur te worden. Woest werd ik, de vlammen sloegen me uit. Maar ik hield het nog beleefd. Ik zei: dat vind ik een ontzettend flauwe opmerking! Als ik wat wil geven, doe ik dat wel via de site, maar niet via jou!

Nog op de roltrap bij de V&D klopte mijn hart sneller. Ik was verbaasd over mijn eigen felle reactie en kan die nog steeds niet goed verklaren.

Ik had natuurlijk best wat kunnen geven (al moet je tegenwoordig meestal vaste donateur worden), maar ten eerste was het warm en druk en hadden we niet veel tijd. Ten tweede heb ik pas gelezen, dat je gemiddeld anderhalf jaar moet doneren, om de kosten van de straatwerver te betalen (zijn loon dus!). En ten derde heb ik er een hekel aan om op straat onverwacht met dit soort dingen overvallen te worden. Liever maak ik gewoon zelf iets over. 

Wat ik dan nu ook ga doen.