Veertig!

Veertig!

Ik ben het al bijna een jaar.

Dertig worden vond ik een flinke hobbel. Voor mijn gevoel moest ik na mijn dertigste verjaardag alles gaan waarmaken wat ik allemaal “later” zei te willen gaan doen. Na mijn dertigste was Later definitief begonnen en waren er geen excuses meer, ik kon me niet meer beroepen op te jong of net komen kijken. Ik vond dat best een hangijzer. Nu kwam het erop aan.

Vorig jaar werd ik veertig. Kan nog steeds niet geloven dat ik het ben: vrouwen van veertig zijn mevrouwen met gekapte kapsels en bijpassende sieraden en een baan en een keurig huis, en waar de sokken die bij elkaar horen naast elkaar aan de waslijn hangen, en die nooit zonder melk of koekjes zitten en die aan iedereen z’n verjaardag denken en alles op orde hebben.

Veertig worden vond ik bijzonder.

Veertig worden gaf mij een gevoel van status. Ik ontleen er een soort van instant zelfvertrouwen aan: ik ben geen broekie meer. Ik moet en wil nog enorm veel leren, en ik weet ongelooflijk veel níet, maar ik ben ook echt geen beginneling meer. Niet alleen wat betreft mijn werk, maar ook wat betreft leven. Keek ik vroeger snel op tegen mensen met meer ervaring of meer bluf, nu zit er een diep verankerd besef dat ik óók iets te vertellen heb. En dat geeft rust. Ik weet ontzettend goed wat ik wil en durf steeds meer nee te zeggen tegen dingen die niet bij me passen. Ook laat ik me minder snel uit het lood slaan door mensen met een andere mening.

Wel is mijn gevoel van urgentie toegenomen. Ik weet dat het snel gaat en dat niemand weet hoe oud hij wordt. Mijn eigen vader stierf negen jaar ouder dan ik nu ben, drie jaar ouder dan mijn echtgenoot nu is. Maar ook die gedachte helpt bij het onderscheid maken tussen wat ik wel en niet wil.

Een paar jaar geleden was ik nog niet zover en had veel last van stress. Ik werkte idioot veel en moest van alles van mezelf, het was nooit (goed) genoeg. Tot zich steeds nadrukkelijker de vraag opdrong: waar doe ik dit allemaal voor? Het antwoord was: om een leuk, fijn, liefdevol leven te hebben met de mensen van wie ik hou en de dingen te doen die ik het liefste doe.

En onmiddellijk sloeg het besef me midden in mijn gezicht: dat leven héb ik al. Maar door al dat gestress raak ik juist verder van dat leven af.

Ik weet nog precies waar ik zat toen het me echt bijna teveel werd. Het was in de zomer van 2008, na het behalen van een paar belangrijke en onhaalbare deadlines, net voor ik Anne van de kinderopvang haalde. Ik had nog een uurtje over en (wonderbaarlijk dat ik het mezelf toestond) ging het in park zitten en maakte deze foto's. Hey, de datum staat erbij: 25 augustus 2008 om 16:48. Ik kan het gevoel (nogal keeldichtknijperig, paniek en huil) van die tijd weer precies naar boven halen en wil dat Nooit Meer.

Het duurde nog even voor ik wist hoe het moest, maar ik kijk nu terug op een jaar waarvan ik er nog wel veel meer zou willen beleven, behalve dan dat mensen van wie je houdt niet zouden mogen sterven.

Eenenveertig, here I come!

Hoe is het voor jullie om dertig, veertig, vijftig te worden?

Mijn To Do lijst

Ah, een nieuw jaar!

Ik kijk terug op een goed persoonlijk jaar. Had ik eerdere jaren nog af en toe bovenmatig veel last van stress en slecht slapen, afgelopen jaar is dat erg goed gegaan. Dat wil ik zo houden. Ik blijf steeds dichter bij mezelf, en nee zeggen gaat me steeds beter af.

Op mijn werkkamer hangen al jaren vier magneetborden, waar ik mijn planning op bijhoud. Twee ervan hangen vol met lopende zaken en wachten op”. De twee andere met “vage plannen” en “concrete plannen” hangen het volst.

Een paar jaar geleden vond ik dat jammer. Al die plannen waar ik nog geen tijd voor had. Die lijst die mij aanstaarde voelde als falen. Nog stééds niet af.

Tot ik op een dag inzag dat géén plannen hebben dodelijk is. Plannen en ideeën genereren energie. Ik word heel erg blij van plannen maken (al zou ik willen dat ik veel meer tijd had).

Plannen zijn fijn! Voorpret! Altijd iets om over na te denken in de rij bij de kassa of tijdens de zwemles van je kind.

Mijn plannen voor het komende jaar:

• Er komen in elk geval twee nieuwe boeken uit: Zwaartekracht (een roman voor jongvolwassenen bij uitgeverij van Goor) en Bas wil een Beest (een leren-lezen boekje bij uitgeverij Delubas)
• Daarnaast heb ik plannen voor een boekje met ultrakorte verhalen, waar ik zelf linosnedes bij wil maken.
• En ik wil iets gaan doen met de tientallen korte verhalen die ik in de loop van de tijd geschreven heb.
• Ik ben al lang bezig om mijn moeder te interviewen over haar leven. Daar komt ook een boekje van (oplage: 4 stuks).
• Ik wil cursussen/workshops schrijven gaan geven.
• En: veel lezen. Veel films kijken. Muziek luisteren.

Mijn To Read lijst is enorm en groeit alleen maar. Een greep:

• Overstroomd van Eva Moraal
• De jongen in de gestreepte pyjama
• Nachttrein naar Lissabon
• Bonita Avenue (ben ik nu aan het lezen-mooi)
• De Graanrepubliek van Frank Westerman
• Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht
• De nieuwe boeken van Vonne van der Meer, Willem Jan Otten, Gebrand Bakker, Mensje van Keulen. Gelukkig ben ik bijna jarig :-)

En het leukste is natuurlijk dat ik na het redigeren van Zwaartekracht weer aan een nieuw boek kan/mag/wil beginnen. Mijn voelsprieten schuiven langzaam uit, er suddert en borrelt van alles in mijn hoofd. Ik geniet daarvan.

En bovenal natuurlijk: genieten van mijn geliefden, vrienden, van alles wat het leven me te bieden heeft. En dat is veel. Heel erg veel.

Een van de "vage plannen" die ik ooit tot uitvoer heb gebracht is het boekje Ingeblikt. Ik heb het in een kleine oplage zelf laten maken en (helemaal uit-) verkocht! Ik heb het nu als pdf op mijn website gezet waar je het gratis mag downloaden. 

Wat zijn jullie plannen?

Serious Request

Er moet me wat van het hart over Serious Request. Het gaat om meningen die ik al een aantal keer verkondigd zag worden en sinds ik de Volkskrantcolumn las weet ik ook waar die vandaan komen.

Dit is mijn gedachte hierover:

De ideale situatie is: minder baby's met meer toekomst. Daar zal iedereen het over eens zijn.

De praktische situatie nu: er zijn veel baby's in aankomst. Dat is geen mening, dat is een feit. Wat doe je daarmee?
Stel je heel beeldend en realistisch voor: er komt een barende vrouw bij je, de baby is er bijna en ze kunnen het allebei alleen redden als jij helpt. Wat doe je?

Geen mens zou een mens laten sterven alleen omdat ie geen “goede” toekomst zou hebben.
In Nederland is het zelfs bij wet verboden om iemand in levensgevaar niet te helpen: art. 450 W.v.Sr.

Die Volkskrantcolumn-mening ontstaat door de discrepantie tussen ideale situatie (betere toekomst) en praktische situatie (er komen baby's aan). Dan krijg je dit:
Je moet ze laten sterven, want ze hebben toch geen toekomst.

Ik, en ik hoop velen met mij, zeg:
Je moet ze helpen omdat ze er nu eenmaal (bijna) zijn.

Daarnaast moet je uiteraard inzetten op het bereiken van de ideale situatie. Inderdaad, voorbehoedsmiddelen, voorlichting en op andere manieren armoede bestrijden. Maar dat is vers twee.

De ideale situatie zal niet bereikt worden door de actie van SR.

Maar ook nooit door baby's te laten sterven.

Wat mij van dit alles het meest tegen de borst stuit en waar ik zelfs misselijk van word, is het achterliggende idee dat wij vanuit onze verwarmde huizen met voor iedereen bereikbare zorg zouden mogen of kunnen bepalen wie er recht heeft om te blijven leven of niet.

Op die stoel weiger ik te gaan zitten.

Zwaartekracht

Na de presentatie van Wish you were here, in oktober 2011, nam ik me stellig voor: voorlopig even geen geschrijf. Even een tijd niks.

Dat je daar als schrijver niet zoveel over te zeggen hebt merkte ik toen ik al na een paar dagen werd besprongen door een idee dat me niet meer losliet. Er was maar een manier om er vanaf te komen: schrijven. 

Van november tot na de zomer schreef ik achter elkaar door. Het werd proefgelezen, ik liet het bezinken, ik dook er weer in en in oktober stuurde ik het met bonkend hart naar een uitgever.

En sneller dan ik had gehoopt en verwacht kreeg ik een dikke vette JA!

Er moet nog wat geschaafd en gestreken worden, maar de omslag is in de maak en de afspraak met de fotograaf voor een foto van mijn hoofd zit in de planning.

Met gepaste trots volgt hier een sneak preview van Zwaartekracht:

De vijftienjarige Maren woont met haar vader in Oslo. Ze is eenzaam en voelt zich onzichtbaar, tot ze zich aanmeldt voor filosofieles. Maren is verbijsterd: Ole, de leraar, zegt wat zij denkt. Zij begrijpen elkaar, dat kan niet anders. Alleen: hij ziet haar niet staan.

Maren verft haar haar, bedenkt een nieuwe identiteit en zo ontstaat er iets moois tussen Ole en Maren. Dan komt hij erachter wie ze echt is....

Zwaartekracht komt uit in de zomer van 2013 bij uitgeverij Van Goor (imprint van Unieboek | Het Spectrum).

Het spijt me

Veel tv kijk ik niet. Maar als ik kijk, is het dit, vaak half kijkend/luisterend tijdens bijvoorbeeld het inkleuren van illustraties (daar heb ik niet zoveel hersencapaciteit voor nodig :-))

Jong
De wandeling
Hello Goodbye
De reünie
Het mooiste meisje van de klas
Familiediner
Puberruil
Dna onbekend
Het spijt me

Het zijn stuk voor stuk echte verhalen van echte mensen. Geweldige inspiratiebronnen voor een schrijver.

Neem de aflevering van De Wandeling die ik net zag: een vrouw van 85 die sinds vijf jaar uit de kast is. Ze trouwde met Henk, maar kwam er op haar veertigste achter dat ze op vrouwen valt. Henk wilde ze niet in de steek laten, en hij vond het goed dat ze een vriendin kreeg. Hij keurde er zelfs een af omdat die niet goed voor haar was. Prachtig toch? Ik zie daar meteen een verhaal in voor een boek. 

Nou heb ik eerder een teveel aan ideeën dan een gebrek. Bovendien is zo'n verhaal zelden geschikt om één op één te gebruiken voor een boek, maar alleen al de details en de manier waarop mensen dingen verwoorden is erg waardevol.

Ik zeg tegen alle inspiratieloze schrijvers: kijken!

(ps Het Spijt Me kijk ik trouwens als enige van het rijtje nooit: maar hij past er wel goed tussen én het levert een nieuwsgierigmakende titel voor mijn blog op: ook zeer belangrijk:-) )


Wat is jullie inspiratiebron?

Mijn tenen in het zonnetje

Een tijdje geleden was ik wat druk in ‘t hoofd. Ik laadde een paar mindfulnessoefeningen neer, zette die op mijn iPod en nam de tijd voor een bodyscan.

De vriendelijke stem vroeg me om aan mijn "middelteen" en mijn "ringvingerteen" te denken. Dat deed ik en met een schok realiseerde ik me dat ik nog nooit in mijn hele leven aan deze tenen heb gedacht. Geen enkele gedachte, liefdevol of hoe dan ook, heb ik ooit persoonlijk aan deze tenen besteed. Natuurlijk wel aan mijn voet als geheel en ook wel aan al mijn tenen tegelijk, maar nooit stuk voor stuk, teen voor teen.

Mijn kleine teentje wel, want die stoot ik regelmatig. En aan mijn grote en die daarnaast ook. De andere twee hebben nooit bewust mijn aandacht gehad.

Op een rare manier ontroerde het me. Mijn tenen, die er altijd voor me zijn geweest, en ik die dat al die jaren totaal vanzelfsprekend vond. En ze waren niet boos, keken niet in wrok naar me om, maar aanvaarden rustig hun lot. Helemaal mindful zoals ik wilde zijn.

En zo was er meer. Mijn alvleesklier. Ik weet niet eens waar dat ding zit. Of mijn galblaas. Ik weet dat ik die heb, maar verder?

Heb jij ooit heel bewust aan je amygdala gedacht?

Een groot respect voor mijn lijf, dat alles voor mij regelt zonder dat ik daar zelf iets voor moet doen.

Dat zou trouwens ook niks worden. Stel je voor dat ik elke dag handmatig mijn eten moest verteren. Of dat ik continue zelf mijn bloed moest rondpompen en zuiveren. Dat ik wekelijks mijn huidcellen moest vervangen, mijn haren moest bouwen, mijn snot moest reguleren en het overtollig vocht uit mijn eten moest duwen. Dat ik er persoonlijk voor moest zorgen dat alle voedingstoffen op de juiste plek terechtkwamen en dat ik zelf elk wondje zou moeten genezen.

Ik zou binnen de kortste keren een wrak zijn.

(Overigens zou ik geen moeite hebben om handmatig wat overtollig vet te moeten verwijderen.)

Niets van dat alles. Mijn lijf doet dat allemaal voor mij. (Behalve dat vet dan.) Zonder gezeur, zonder gedoe. Wat een zegen is het om gezond te zijn!

Daarom vandaag een hartelijk gemeend woordje van dank voor mijn lijf.  

Kijkje in de keuken

Vanavond had ik weer eens zin om zomaar een tekening te maken. Omdat het leuk is.
Ik heb 12 screenprints gemaakt van de vorderingen. Je ziet dat ik naast dingen toegevoegd, ook weer dingen weggehaald heb. Ook bij tekenen geldt: minder is meer.

Draad

Na een bewogen week pakken we in alle opzichten de draad weer op. Afscheid genomen van een bijzondere vrouw, mijn schoonmoeder, Annes oma. Zoiets zet alles in een ander perspectief.
En toch gaan de gewone dingen ook door.

Gisteren zijn we in het Anton Pieckmuseum geweest, omdat daar een expositie te zien is van een van mijn helden Thé Tjong Khing. (Aanrader!)

En ik kon het niet laten. Dit prachtige boek heb ik gekocht: Griekse Mythen van Els Pelgrom, met illustraties van Thé Tjong Khing. Weer een boek op mijn To Read list, die alleen maar groeit! En toch. Een boek als dit lees je niet in 1 keer uit. Steeds een verhaal, misschien niet eens op volgorde. En de prachtige full colour tekeningen! Alleen al daarom!
En dat voor twee tientjes.

Na zo'n expositie ontplof ik van inspiratie, van ideeën en ideetjes, van inzichten (he, zo kan het óók! Dat is een mooie compositie/kleurencombi/perspectief) zoveel soms zelfs, dat ik er wat somber van wordt. Omdat ik besef dat ik veel te weinig tijd heb om alles te doen wat ik wil. Dat ik zal moeten kiezen. Dat teveel van mijn tijd opgaat aan geneuzel, gedoe, afwas opruimen, dingen die ik helemaal niet belangrijk vind. En die wel moeten gebeuren omdat al het andere anders niet kan. Dat ik misschien, of waarschijnlijk zelfs, doodga voor ik alles gedaan heb ik wat ik wilde doen. 

Somber gepraat. Ik weet het. Gaat wel weer over:-)

Er was ook nog iets heel ander moois. Mijn nicht Elise van der Linden exposeert in het Voerman Museum, dat aan het Anton Pieckmuseum vastzit. Zij maakt prachtige, poëtische videokunst, die bijzonder goed paste bij de stemming die ik had. Zoals een film van een reis over de aarde, eeuwig richting de ondergaande zon, zodat die nooit onder gaat. En van bladeren en takken die over de grond drijven, dwarrelen, eindeloos. Je blijft kijken. 

Nanowrimo dag 15

Hoe gaat het met Nanowrimo op de helft van de maand?

Nou, om eerlijk te zijn: niet zo goed.

Ik sta vet op achterstand en zie ook nog niet zo gauw dat ik dat inhaal. En ik was nog wel zo gemotiveerd en had mijn plot klaar! How come?
Ik heb erover nagedacht hoe dat komt en ik denk dat ik het weet, daarom durf ik er nu een blogje over te schrijven.

Toen ik pas begon als illustrator, maakte ik voor een tekening wel 20 schetsen voor ik echt begon. Nu niet meer: het meeste voorwerk doe ik in mijn hoofd, en meestal volstaan 1 of 2 schetsen.

Ik merk dat datzelfde principe nu opgaat tijdens het schrijven. Om aan de 1667 woorden per dag te komen, schrijf ik soms de grootst mogelijke onzin op, en tijdens het schrijven weet ik al dat die tekst er toch weer uit gaat. Dat motiveert niet echt.

Maar zoveel woorden per dag schrijven, al is het dikke onzin, dat is toch juist de bedoeling, om de schrijfmotor aan te zetten? Dat heb je zelf gezegd, Iris.

Klopt. Zoveel woorden schrijven zonder nadenken is enorm inspirerend, als je nog in een zoekend stadium bent. Zoekend naar je verhaal of je schrijfstem.

Net als met illustreren denk ik dat ik al veel schrijfwerk voor dit verhaal in mijn hoofd heb gedaan. Het feit dat ik al zo lang (6 jaar) over dit verhaal nagedacht had en ook al enkele pogingen gedaan heb om het te schrijven, werkt nu tegen me. Want al dat schetsen en proberen en zoeken, dat heb ik al gedaan, en mijn innerlijke criticus schudt zijn hoofd terwijl ik schrijf.

Maar wacht eens even ho! Die innerlijke criticus moet toch juist zijn mond houden tijdens het schrijven? Ook dat heb je zelf gezegd.

Klopt ook. Maar dit is niet de innerlijke criticus die mij of mijn verhaal afkraakt of zit te zeuren over details, maar de innerlijke criticus die ik in de loop van de tijd heb leren vertrouwen. En die zegt: schrijf liever de helft van 1667 aan goeie woorden, in plaats van twee keer zoveel en al tijdens het schrijven weten dat je de helft weggooit.

Dus.

Stoppen?

Niks ervan. Ik heb vandaag, op de helft van de tijd en op ongeveer 18.000 woorden, besloten dat ik het over een andere boeg ga gooien. Ik ga een tweede verhaal toevoegen, eentje dat ook al een jaar aan mijn hoofd zeurt (een jeugdverhaal) en daarnaast ga ik gewoon freewriten. Gewoon lekker schrijven wat er in me opkomt, associëren en fantaseren, voor de lol, zonder Hoger Doel.

Lekker schetsen, en maar zien wat eruit komt! Zoals ik dat vroeger met tekenen ook nog wel eens deed. Zie deze tekening die mijn vriendin terugvond. Gewoon gemaakt omdat ik het leuk vond om te tekenen. 

Hoe gaat het met jullie Nanowrimo?!

Blote verhalen

Er is niets zo inspirerend tijdens het schrijven als lezen.

Vooral als je leest zoals je zelf zou willen schrijven. En dat heeft niks met jatten te maken, maar alles met je hersens op de juiste golflengte te zien krijgen.

Momenteel lees ik Superduif van Esther Gerritsen. Eerder las ik van haar “De kleine miezerige god” en haar columns in de VPRO-gids. Ze schreef ooit een briljant stukje over frika(n)dellen eters versus kroketteneters, dat ik helaas niet online kan terugvinden. 

Ik vind haar verhalen heel erg goed. Ze schrijft zó van binnenuit, zo zonder filter. Het is me al heel erg vaak gebeurd dat ik tijdens het lezen dacht: dit, wat zij hier schrijft, denk ik soms precies zo, maar ik had er nooit woorden voor. Het was zelfs nog niet in me opgekomen om dit onder woorden te brengen, omdat het altijd een sluimerende, slapende gedachte was, die er niet toe leek te doen. Zij schrijft wat ik denk.

Dat zou ik frustrerend kunnen vinden, omdat ik het ook zou willen kunnen, maar ze schrijft zo goed, dat ik er meteen in berust dat ik het nooit beter zou kunnen.

Haar verhalen zijn geen pageturners. Het zijn geen verhalen die je in de spreekwoordelijke ruk uitleest. Echt heel mooi of poëtisch zijn ze ook niet. Ze hebben een ander soort kwaliteit. 

Vaak hebben schrijvers de neiging om in hun verhalen zichzelf en hun ego door te laten schemeren, hoe dapper, intelligent, vastberaden en veelbelezen ze wel niet zijn. De verhalen van Esther zijn van al die opsmuk ontdaan en gaan echt over wat mensen (of in elk geval ik) écht denken. Ik vind het hele blote verhalen. Eerlijk, en dan de laag die daar nog onder zit.

Het zijn verhalen die je soms bladzijde voor bladzijde leest, omdat er zoveel inzit. Omdat het zo over mij gaat, over mens zijn. Verhalen waar je een kop thee voor zet, en waarvan je eens even een paar pagina’s op je in laat werken. Meer hoeft niet.

Ik kan ze niet zonder notitieboekje+pen ernaast lezen, omdat er zoveel goeds in staan, dat ik regelmatig op het goede spoor wordt gezet voor mijn eigen verhaal.

Dank je Esther!

Al tien jaar!

7 november 2002

(Om een tweede Haren te voorkomen: het feest is al geweest he? Het was op 7 november 2002)

Nanowrimo dag 4

Gisteren heb ik niets geschreven, omdat onze dochter jarig was. Gelukkig lag ik al voor op schema en vanavond plant ik mezelf weer achter de pc.

Waarom eigenlijk achter de pc? Schrijven kan ook met de hand. Ik vind met de hand schrijven op de een of andere manier zelfs veel meer "schrijven". Op een toetsenbord is het meer tikken:-)

Ik doe het allebei, en ik merk dat het twee kanten heeft.

Als ik met de hand schrijf, ervaar ik het toch als schetsen. Als 'nog niet echt', als een voorstadium. Pas als het getypt is, is het voor mijn gevoel “echt”. Dat heeft voor- en nadelen. Het voordeel van eerst met de hand schrijven en dan overtypen, is dat elke zin en elk woord nog een keer moet schrijven, zeker als de handgeschreven versie geen complete zinnen bevatte.

Een ander voordeel vind ik dat alles wat ik afkeur toch bewaard blijft (al staat er dan een streep door, het is nog wel leesbaar).

Het voor mij grootste nadeel van met de hand schrijven vind ik dat ik er te weinig afstand van kan nemen. Het is nog teveel 'van mij'. Een getypte pagina kan ik lezen alsof het door een ander geschreven is en kan ik daarom beter beoordelen. 

Een geschreven pagina vol doorhalingen en pijlen etc. vind ik daarentegen weer prachtig om te zien, je ziet het geworstel als het ware. Leuk ook om het terug te zien, lang nadat het boek is verschenen: Ohja, zo was het begin. En zeg nou zelf, een beduimeld boekje vol aantekeningen, dat is toch hartstikke romantisch? 

Als ik met de hand schrijf merk ik ook dat ik geneigd ben om scènes nog niet helemaal uit te schrijven, want  'dat komt later wel'. Ik blijf dan wat schetsmatig en oppervlakkig, wat overigens geen nadeel hoeft te zijn. 

En:  schrijven op papier kan overal: trein, cafeetje, tuin, bed, strand, hema. Ja, dat kan met de laptop ook, dat is waar. Maar dat doe ik echt nooit. 

Met het toetsenbord gebruik je twee handen. Soms denk ik dat dat ook invloed heeft op je manier van denken, omdat je beide hersenhelften meer ingezet worden. Anderzijds vind ik het fysieke schrijven meer een beroep doen op je gevoel, omdat het echt handwerk is. Geen letter of woord is hetzelfde en dat kan ook weer invloed hebben op je verhaal.

En ik schrijf op papier altijd met de vulpen die ik in 2006 won met een schrijfwedstrijd. Brengt geluk:-)

Het mooiste is, vermoed ik, een combinatie van beide vormen: brainstormen en de eerste versie schrijven met de hand, herschrijven met het toetsenbord. Dat is niet hoe ik het doe, trouwens. Ik schrijf voornamelijk achter de pc, maar heb altijd een notitieboek in de buurt waarin ik zinnen, invallen, scènes en aanvullingen noteer en soms hele pagina's.

Hoe doen jullie het?

Nanowrimo dag 1

De eerste dag van Nanowrimo is goed geslaagd: 1906 woorden en de dag is nog niet om.

Anders dan de vorige keer dat ik Nano’de heb ik een strak plot uitgedacht, en zoals ik al schreef heb ik al meerdere vruchteloze pogingen gedaan om dit verhaal te schrijven, en weet ik dus ook wat niet werkt met dit verhaal. Die doodlopende wegen sla ik nu niet in, dat scheelt weer:-)

Mijn verhaal begint met een vrouw die totaal onverwachte post krijgt. De vraag die haar in beweging krijgt is: wie heeft haar die kaart gestuurd?

Ook dit idee begon met een “wat als”. Bij ons in de buurt woont een vrouw alleen in een groot huis. Ik zag haar bijna nooit en wist niets van haar. Wel bedacht ik van alles: ze leidde vast een overgestructureerd leven, kreeg nooit bezoek, was erg netjes en er gebeurde vast niks onverwachts.

Wat als ze op een dag een brief zou krijgen van iemand uit een ver verleden? Uit de tijd dat ze nog wel “leefde”? Ik wist: hier zit een verhaal in!

Na een paar pogingen, bleek het (voor het verhaal) veel beter als de vrouw niet alleen zou wonen. Ze kwam anders niet genoeg tot leven, tegen wie zou ze moeten praten, hoe zou je haar kunnen leren kennen als ze altijd zweeg? Alleen maar gedachten van iemand weergeven begint nogal te vervelen, bovendien zou het met iemand thuis verhaaltechnisch interessanter worden om uit te zoeken wie haar die kaart gestuurd heeft. Dat levert meer conflict op.

Als ik een keuze moet maken in mijn verhaal denk ik altijd: wat geeft het grootste contrast? Wat zet het conflict het meest op scherp? Wat is het “ergst”? Met die vraag in je achterhoofd is het meestal snel duidelijk welke kant een verhaal op moet.

Een paar tips om Nanowrimo door te komen:

• eindig als het nog lekker gaat: dan begin je de volgende dag zo weer!
• eindig midden in een scene, niet aan het eind, ook goed voor de volgende dag
• verplicht jezelf niet tot het maken van volzinnen, als dat niet meteen lukt. Steekwoorden mogen ook, als je het gevoel maar vasthoudt.

En als het even niet lukt:

• lees een boek in jouw stijl en laat je inspireren
• begin aan een totaal andere scene
• beschrijf de omgeving
• zet de zintuigen in: wat ruikt/voelt/hoort/ziet/proeft je hoofdpersoon?

Hoe gaat het met jullie Nanowrimo?!