vrijdag 14 maart 2014

Ik hoor stemmen…

Mijn blog "Verboden blij te zijn" maakte wat los. Niet alleen bij anderen, maar ook bij mij.
Gek genoeg voelde ik me bevrijd.
Zo open en bloot had ik nog nooit verteld wat deze stem met me deed, (zelfs mijn eigen echtgenoot was verbaasd) en zoals vaker met schrijven: zodra iets woorden krijgt, wordt het concreet en kun je het makkelijker loslaten.

Vooral de reacties van mijn lieve tante Geesje (aunt Grace) uit Canada deden me goed. Het voelde alsof ze de kleine Iris van toen verdedigde tegen de zware woorden die tegen mij gezegd zijn.

Ook realiseerde ik me dat het in mijn aard zit om mijn best te doen, en dat die woorden daarom zo'n impact hadden. Dus dat oorzaak en gevolg in dit geval wellicht omgedraaid kunnen worden.

Al met al food for thought.

Innerlijke criticus

Ik kreeg ook reacties van andere mensen die kritische stemmen horen. De innerlijke criticus is een veelverguisde figuur die veel mensen het leven zuur maakt. Vooral bij creatieve mensen.

Zoals ik veel vaker merk vallen dingen vaak samen.
Ik doe de cursus "Lust in je leven door schrijven" van Geertje Couwenbergh. Die gaat over hoe je vanuit je hele wezen kunt schrijven, niet alleen met je brein. De derde les waar ik zojuist aan begonnen ben heeft als titel: de innerlijke criticus.

Ik las in het boek "Je hebt iets moois over je" van Esther Gerritsen de column "Werklust." Volstrekt herkenbaar, inclusief het ongemak over onafffe en imperfecte documenten. Ik schreef aan de cursusleidster: "...stel dat ik nu dood neerval, dan is dit het laatste wat ik geschreven heb en het eerste wat ze vinden! Daarom zet ik er een wachtwoord op (noem me een neuroot… misschien ben ik het wel). Als ik dan inderdaad dood neerval kan ik vast nog wel even snel het document sluiten."

Deze column staat ook online dus ik kan 'm gelukkig linken:




Schrijf de kritiek op
De beste tip die ik kreeg over de innerlijke criticus is om hem met milde aandacht aan te horen. Schrijf zijn bezwaren op, maak ze concreet en leg ze naast je neer.

Dat deed ik met het manuscript waar ik momenteel aan werk.

Mijn innerlijke criticus zei: Je verhaal...

is te kort voor een boek
hinkt op 2 benen voor wat betreft doelgroep
is te sentimenteel
heeft een te eenduidige verhaallijn
Feitelijk gebeurt er niets. Er is geen moeilijkheid te overwinnen.
Het wordt maar een heel 'klein' verhaal.

Oke, dacht ik. Dit is dus wat hij zegt.

Dan maar een slecht boek
Het viel me mee. En misschien zit er wat in, maar ik ga het verhaal toch schrijven. Dan maar een klein verhaal. Dan maar sentimenteel. Zoals Esther Gerritsen schreef: "dan schrijf ik maar gewoon een slecht boek, schríjven zal ik het."

En ik schreef verder, en tot mijn verbazing lukte het een stuk beter. De bezwaren waren gehoord, en ja, ik neem ze mee tijdens het schrijven. Maar ik blokkeer er niet meer door.

6 opmerkingen:

  1. Ja, wij hebben het er ook al eens over gehad. Meer dan eens. Ik denk dat dat heel belangrijk is: ten eerste bewustworden van dat stemmetje, en dat stemmetje is óók maar een méning:-)
    Maar dat concreet maken, dat ga ik ook eens doen. Vanavond. Als ik alle rust heb. Want ik hoor dat stemmetje ook veel mompelen en dan krijg ik er een onrustig gevoel van maar ik kan het niet wegstoppen. Concreet maken! En dan naast me neerleggen. :)
    Geertje Couwenberg schrijft toch ook voor Happinez? Ik heb ook een boek van haar geloof ik... Ja 10wys! heel mooi vormgegeven ook.
    Mooi, schrijven met heel je wezen. benieuwd naar wat er nog meer bij jou gaat gebeuren nu!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ha Miek, dat boek van haar ken ik niet, ik zal het eens opzoeken. Jij bent ook lekker bezig, ik zie mooie 'eigen' dingen voorbij komen.

      Verwijderen
  2. Dear Iris....thank you for being so understanding, Love you much, aunt g.

    BeantwoordenVerwijderen