Mijn hele academietijd heb ik gezegd: de dag nadat ik mijn diploma heb ben
ik weg uit Kampen. Suf vond ik het er. Ik wilde naar een stad waar alles
gebeurde: Amsterdam, Arnhem, op zijn minst. Wij gaven af op die kunstenaars die
waren blijven hangen en die je aantrof in ‘t Kroegje. We ontwikkelden zelfs een
theorie: als je langer dan zeven jaar in Kampen woonde, veranderde er iets in je
dna-structuur waardoor je wel kon verhuizen, maar altijd weer zou terugkeren
naar Kampen.
Een paar weken voor de diplomauitreiking werd ik verliefd. Op iemand die
hier was ‘blijven hangen’ en in Kampen woonde en werkte.
Nu zijn we bijna drie keer zeven jaar, een bruiloft en een dochter
verder (en veel bezoekjes aan 't Kroegje) en ik woon nog steeds in Kampen.
En guess what? Ik wil hier nooit meer weg. De dna-verandering is een
feit.
Kampen is een bijzondere stad. De historie dampt uit de stenen, het centrum
ligt pal langs de IJssel (tussen twee winkels zie je opeens het water
stromen) en het is zo klein dat het de voordelen van een dorp heeft
(gemoedelijk, alles per fiets bereikbaar, binnen 5 minuten in het weiland) en de
voordelen van een stad (een bioscoop, een bibliotheek, een Hema). Ik voel me hier thuis.
Het is wel ongelooflijk zonde dat de kunstacademie, theaterschool en school voor
journalistiek weg zijn.
Maar Kampen is nog steeds bijzonder omdat er een grote groep
creatievelingen is 'blijven hangen’. Ik heb ze nooit geteld, maar ik denk dat
er minstens dertig professionele kunstenaars/ontwerpers/illustratoren/theatermensen actief zijn, waarschijnlijk veel
meer. En dat in een relatief klein stadje. Er is een groot muzisch centrum en een musicalopleiding. Ook is er opvallend veel muzikaal talent in Kampen.
Helemaal niet suf dus.
Helemaal niet suf dus.
Afgelopen weekeind was hier Weg van Kunst. Een route door de stad waar je
op zo’n 20 adressen kunst kon bekijken, niet in musea of galeries, maar op de
plek waar kunst thuishoort: bij mensen thuis. Bewoners van de stad stellen hun
huis open waar kunstenaars hun werk exposeren. In 2009 heb ik er zelf ook aan
meegedaan.
Geweldig vond ik het. Het was mooi weer, en behoorlijk druk. Heel veel
gezien.
Verreweg het mooiste en indrukwekkendste vond ik het geluid van een boom.
Gerben en Esther Kokmeijer bonden een hooggevoelige microfoon op een boom en
lieten de bezoekers luisteren. Je hoorde niet alleen het waaien van de takken en
het contactgeluid (vogeltje op de takken) maar ook wat er in de boom klonk: het
geluid van de sapstroom. Omdat het waaien overheerste, hoorde je alleen als je
goed luisterde een regelmatig, ploppend geluid. Een beetje als een hartslag.
Ik vond het ontroerend. Het was alsof de boom eindelijk, eindelijk zijn
geluid kon laten horen, na al die jaren.
Foto Nieke Jansen |
De bewoonster van het huis vertelde dat het niet zomaar een boom was: het
was een zaailing van een boom aan de Keizersgracht in Amsterdam, die haar vader
uit de dakgoot geplukt had.
Toen we naar huis gingen was ik er nog vol van. En dat op 10 minuten
fietsen van ons huis.
gewoon mooi! ik lees de ontroering in elk woord dat je schreef over 'het geluid van de boom' :)
BeantwoordenVerwijderenhallo Iris,
BeantwoordenVerwijderenJammer dat ik die boom heb gemist.
Dat is de reden dat ik me 'verbind' met bomen.
Het zijn absoluut geen 'dode' dingen er 'zomaar' staan.
Een boom is zo gek nog niet.... ;-)
Mooie blog, nu heb ik het gevoel dat ik het toch nog een beetje gehoord heb. Ik moest op mijn eigen adres blijven, waar ik mijn glaskunst had staan. Helaas had ik geen secondant, zodat ik rond kon lopen. Kampen is inderdaad een hele leuke stad!
BeantwoordenVerwijderen