(Dit verhaal is gepubliceerd in het literaire tijdschrift "Opspraak herfst/winter 1998)
Winegums
Er zat een gaatje in zijn kies. Hij kon niet precies voelen waar het zat. Toch moesten die klotendossiers vanavond allemaal nog in de computer gezet worden. Alle zesenveertig. Victor installeerde zich met koffie en een zak Frisfruitige Fruitsnoepjes. Anja zou straks nog wel wat pinda's en een pilsje boven komen brengen. Moordwijf.
Hij voelde met zijn tong in het gaatje. Dat kon nog leuk worden. Op de radio was een discussie bezig over het softdrugsbeleid in Kampen, waar de nuloptie gehanteerd wordt.
Hij zette de computer aan, stak een dropje en een winegum tegelijk in zijn mond. De poes sprong op schoot.
'Wij zijn van mening dat een verbod, een algeheel verbod op drugs binnen onze gemeente, het minste is wat we kunnen doen om dit probleem aan te pakken.'
Een scherpe pijn schoot door zijn kies. Die zoete rotzooi ook.
Even stond hij in tweestrijd of hij het nou zou uitspugen. Met een van pijn verwrongen gezicht slikte hij de kleffe klont door.
'Heeft zo'n verbod wel zin, meneer Kleemans, als de jeugd maar een arm hoeft uit te steken en zij heeft een handvol wiet te pakken?'
Hij pakte het eerste dossier van de stapel, nam een slok koffie, zuchtte diep en ging aan het werk. Met een roze winegum in zijn mond.
'Wij als gemeente hebben in zekere zin een opvoedings- en een voorbeeldfunctie. Het zou niet passen om aan de ene kant tegen drugs in alle soorten en maten te zijn en aan de andere kant een of ander verkooppunt, waar iedereen terecht kan, te tolereren.'
'Het is dus alleen een principekwestie?'
'Alle beslissingen die je neemt beginnen met een principe.'
'Juist. Zo meteen heb ik ook nog te gast de heer Jan van Erkel, hij heeft een coffeeshop in het mooie Kampen aan de IJssel. Nu eerst een hit van alweer een tijdje geleden; 'I wanna get stoned.'
Nog maar vierenveertig dossiers. Hij stak twee winegums in zijn mond. Het deed pijn, maar hij zette door.
'Goedenavond meneer van Erkel, u bent hier vanavond in onze studio uitgenodigd om mee te praten over het drugsbeleid in de stad waar u woont, Kampen. Denkt u dat een verbod zin heeft, en zo ja wat vindt u dan van de strikte nuloptie zoals die door uw burgemeester voorgesteld is?'
'Ten eerste bedankt voor de uitnodiging voor uw programma. Mijn overtuiging is dat onze eerste burger er nogal ouderwets opvattingen op na houdt wat softdrugs betreft en de bestrijding ervan, hij is niet realistisch, zelfs irreëel en hij vecht als een Don Quichotte tegen de windmolens.'
Victor sloeg een nieuw dossier open. En nu nam hij een gele en een groene winegum in zijn mond. Hij beet en voelde toen een verschrikkelijke pijn in zijn kies, alsof er een glassplinter doorheen gedrukt werd.
'Wat is er mis met idealen?'
'Helemaal niks meneer Kleemans, sterker nog, ik heb ze zelf ook, maar als je een beleidsmaker bent moet je reëel zijn. Een totaal verbod op softdrugs is niet reëel.'
Er sprongen tranen in Victors ogen. Zijn mond liep in een keer vol met spuug. Hij sloeg zichzelf met zijn vuist op zijn wang.
'Bovendien kun je met een gereguleerde verkoop de prijs en dus de criminaliteit laag houden, en je kunt er een beetje toezicht ophouden.
'Nederland gaat blowend ten onder,' sprak de heer Kleemans op de achtergrond.
'Dames en heren thuis, u kunt reageren vanavond en meepraten met onze gasten. Belt u ons, op het volgende telefoonnummer...'
Victor schreef het nummer op het bovenste dossier. Hij slikte een paar keer en ineens was de pijn weg. Hij pakte de telefoon en draaide ondertussen een shaggie.
Hij ging twee keer over en werd toen opgenomen. Het duurde even voor hij werd doorverbonden.
'We hebben een luisteraar aan de telefoon. Met wie spreek ik?'
'Met euh... met Karel,' zei Victor. Zijn stem was veel lager dan normaal.
'Karel, zeg het maar.'
'Nou, eh, dat er niks mis met een blowtje,' zei hij traag. 'Ik doe het nou ook en ik word er hartstikke rustig van, weet je.' Hij blies de rook van zijn shaggie langs de hoorn.
'Denkt u dat een verbod jongeren ervan af houdt? Of in ieder geval dat de drempel verhoogd wordt?'
'Neu,... dat geloof ik niet. Je kunt er altijd wel aankomen. Zeker als het verbod alleen in een stad geldt. Ik bedoel, ik woon in Zwolle, en laatst ging ik met het Kamperlijntje naar een feest en op de brug over de IJssel liep ik in de walm van de mensen die voor me liepen, meneer.
'Dat is wat.'
'En ik had wind mee.'
'Karel, hoe lang blow je al?'
'O, nou, eh, dat zal zijn vanaf mijn twaalfde, zo'n twintig jaar nou.'
'En heb je wel eens wat anders geprobeerd? Iets sterkers?'
'Jawel, jawel. Tuurlijk. Maar geef mij maar een fijne joint meneer, da's beter dan drank en ik blijf er heel gelukkig bij. Jullie zouwe het ook es moeten doen, weet je.'
'Karel, ik begrijp hieruit dat je een tegenstander van het verbod bent.'
'Dat klopt. Ik zeg altijd maar; a joint a day keeps the doctor away. Haha!'
'Heb je er op je werk geen last van, dat je zoveel blowt?'
'Ik heb geen werk.'
'En je relaties, ik bedoel, wat zegt je vriendin als je 's morgens begint met een jointje?'
'Nou, dat wil zeggen, ik heb geen vriendin. Die had ik wel. Ze heet Carrie. En als ze dit hoort... Carrie... ik hou nog steeds van je!'
'Kwam het door het blowen dat ze weg ging?'
'Nee, nee. Nee, ik eh, had een beetje moeite met zeg maar de jongeheer wakker te schudden. Hij wou wel, maar hij bleef niet.'
'Karel, bedankt voor je reactie.'
' THC vernauwt de bloedvaten,' hoorde Victor meneer Kleemans zeggen. Hij zei nog meer, maar de muziek begon. Uit de radio klonk het liedje ' Smoking big is fun for two'.
Hij legde de hoorn weer neer. Victor draaide de burostoel weer naar het computerscherm. Hij stak drie winegums in zijn mond en tikte de gegevens van dossier nummer zes over.
'Lieverd, lukt het een beetje?' Anja was binnen komen lopen. Ze zette een biertje en een bakje pinda's op zijn bureau.
'Ik verveel me dood, ' zei Victor. Hij trok Anja op schoot.
'Moet je nog veel dan?'
'Mmmm.' Wat rook ze toch lekker.
Hij legde zijn handen op haar buik en kuste haar in haar nek, op haar wang, op haar lippen. Zij begon over zijn rug te strelen en hij had net de onderste knoopjes van haar blouse opengemaakt.
Toen flitste er een ontstellend vlijmscherpe pijn door zijn onderkaak.
© Iris Boter