Liefde is een leuk ding
"Liefde is een leuk ding, zei de oude man. Hij tikte met zijn stok een steentje weg. "Daar kun je wel een boek over schrijven."
Dat beaamde ik. We zaten in het park, op een bankje. Ik had die ochtend een sollicitatiebrief op de post gedaan.
'Dat is ook al gebeurd,' zei ik. 'Er zijn tientallen, zo niet honderden boeken geschreven over de liefde.'
'Echt?' Hij keek me ongelovig aan.
'Ja, en er zijn ook een heleboel films over gemaakt, en liedjes, en schilderijen, en..'
'Potverdikke, dacht ik een goed idee te hebben.'
Hij keek ontzettend sip opeens.
We keken voor ons uit. Aan de andere kant van de vijver liep een schoolklas kinderen te zingen. De meester en de juf liepen gearmd achter ze aan. Vogeltjes vlogen met takjes langs, mannetjes en vrouwtjes, om samen hun nestjes te gaan bouwen. Eenden in de vijver visten voor elkaar planten uit het water. Zwanen vormden met hun hals witte harten op het water, waar de zon over scheen alsof het de mooiste dag van de eeuwigheid was. Misschien was dat ook wel zo. Misschien was dit wel de mooiste dag die er ooit zou bestaan.
Even later zei de man; 'Ach, ik had er toch niets over weten te zeggen, over de liefde. De echte liefde heb ik nooit gekend.'
'Daar gaan juist de meeste boeken over. Over het ontbreken van die liefde, of over het tragische einde ervan.'
'Echt waar?'
'Echt waar.'
Zijn gezicht veranderde. Hij werd een beetje onrustig, wiebelde met zijn voet en draaide gaatjes in de grond met zijn stok.
'Ik moet weg,' zei hij opeens. Hij stond op en maakte aanstalten om weg te lopen. 'Ik heb het heel erg druk, ik moet nog veel doen en ik heb niet zo veel tijd meer.' En weg was hij.
Een van de eenden raakte verstrikt in de takken van een bloeiende treurwilg en stierf een jammerlijke dood, want er was niemand om hem te redden.
© Iris Boter