home
Iris Boter - korte verhalen, hersenspinsels en andere meetbare hersenactiviteiten van Iris Boter
Teennagels*
De trui*
Een korte wandeling langs zee
Onderweg
Winegums*
De bezem met eigendunk
Bailey's
De huilende vrouw
De tekencursus
Liefde is een leuk ding
De kapotte lamp
Het voorlampje
De tent
Het meisje met de gele jas
Jonathan
Rooie
Drie blikjes bier
Last Christmas
Het drogen der lakens
De botsing
De gebruikte pleister
De deerniswekkende man

De verhalen met een * zijn of worden gepubliceerd
Het drogen der lakens

Hij heeft een apart bed om de liefde in te bedrijven. Na het douchen gaat hij - alleen - in z'n gewone bed liggen. De volgende dag wast hij de lakens van het liefdesbed, en hangt ze te drogen op het balkon. De buren weten het al.
'Kijk, de witte overwinningsvlag wappert weer,' zegt mevrouw Grootjens.
'Is het hem weer gelukt,' bromt meneer Grootjens terwijl hij voor het raam gaat staan met zijn pijp in zijn mond. Stiekem voelt hij met zijn knuisten in zijn broekzak aan zijn zaakje. Dan denkt hij aan vroeger, toen hij nog wel eens wat rotzooide met de meiden. Mooie tijd. Ellen, die lange blonde uit de Voorstraat. Marleentje met d’r wulpse dijen. Prachtwijf. En Suus.
Soms hangen er een tijdlang geen lakens aan de lijn.
'Tentamens,' zegt mevrouw Grootjens. En dan doet ze wel eens een kliekje in een bakje, met een sinaasappel en brengt het hem. Daar is ie erg blij mee, al herkent hij mevrouw Grootjens niet altijd meteen. De volgende dag brengt hij het bakje schoongewassen terug. Hij wil nooit blijven voor een bakje koffie.
'Zal ik je was ook niet eens doen,' vraagt ze, want ze heeft de hardnekkige vlekken wel gezien. Maar dat hoeft niet.

Op een dag doet er een donkerbruin gekruld meisje open als mevrouw Grootjens aanbelt om een restje chili con carne te brengen.
'O, bedankt,' zegt ze. 'Hij zei al dat ik niet hoefde te koken vandaag.'
'Zo'n leuk fris jong ding,' vertelt mevrouw Grootjens 's avonds tijdens de koffie aan haar man. 'Ik hoop dat dit 'n blijvertje is.'
Het drogen der lakens begint een zekere regelmaat te vertonen.

Een hele tijd later hangen er weer lakens aan de lijn. En witte doeken en heel kleine sokjes. Niet lang daarna wordt er op een middag aangebeld bij mevrouw Grootjens. Het frisse gekrulde ding staat voor de deur. Natuurlijk wil mevrouw Grootjens graag oppassen die avond.

Meneer Grootjens staat weer met zijn knuisten in zijn broek voor het raam. Het jonge stel komt voorbij lopen met een kinderwagen.
'Zo gaan die dingen,' zegt hij. 'Genaaid en gebonden.'
'Wat zeg je?' vraagt zijn vrouw liefdevol.
'Laat maar schat. Heb je nog koffie?'

© Iris Boter