De tekencursus
"Zak! schreeuwde Annika. Jammer genoeg door een draagbare telefoon, zodat ze de hoorn er niet op kon smíjten maar moest volstaan met het woedend indrukken van het knopje.
Ze leunde met haar handen tegen de rand van het aanrecht.
Een ander. Peter had een ander. Ze kon niet geloven dat haar zoiets clichématigs overkomen was.
Ze hadden het zo leuk samen, geweldige seks beleefd en er dan doodleuk achter komen dat hij het met een ander hield. Nee, hij dacht niet dat zij haar kende. En nee, hij wist nog niet of het echt wat werd. Maar ze zeurde in elk geval niet zoveel als zij.
Nee. En ze was natuurlijk ook mooier en intelligenter en geestiger. En ze had uiteraard een betere smaak en ze kon beter met zijn vrienden opschieten en ze kookte beter en ze was veel beter in bed. En ze kon mooi piano spelen, sure. Ze liet geen scheten in bed, droeg altijd bijpassende setjes lingerie en geen oude onderbroeken. Haar teennagels waren natuurlijk altijd mooi geknipt en gelakt en ze kwam Godnondeju gewoon van een andere planeet.
Hij zou haar lichaam bestijgen zoals hij dat altijd bij haar deed. Hij zou haar tot grote hoogten brengen zoals hij dat altijd bij haar deed. Al zijn mannelijkheid zou tot bloei komen in haar nabijheid. Zoals dat altijd bij Annika zo was. Ze was ingeruild. Weggesmeten. Besmeurd als een snotlapje. Niets meer waard.
"Kom op, ga wat doen! zei een vriendin toen Annika bijna gestorven was.
"Wat doen, wat doen. Wát doen? mummelde ze.
Annika gaf zich op voor een cursus modeltekenen op woensdagavond. Nouja, de vriendin belde en noemde Annika’s naam en telefoonnummer.
Toen het woensdagavond was had Annika niet genoeg persoonlijkheid om op te staan, niet genoeg energie om haar fiets te pakken en niet genoeg realiteitszin om er naar toe te fietsen.
"En daarom ben ik hier, zei de vriendin die met de reservesleutel binnen was gekomen. "Spring achterop, ik breng je."
Annika vond het een verschrikking om weer onder de mensen te zijn. Elke vrouw was meer vrouw dan zij. Zij was niets.
De eerste avond schilderde ze haar vel papier helemaal zwart. De overige cursisten sprongen verschrikt opzij toen ze door het lokaal liep.
De tweede avond maakte ze een houtskooltekening waarbij ze gaten in het papier kraste.
En de derde avond kreeg ze er zowaar plezier in. Dit was best leuk!
En de mensen van de cursus hoefden niet over te geven als zij begon te praten. Kennelijk was de weerzin die ze opwekte wat gezakt.
Ze leerde nieuwe, aardige mensen kennen en dronk na afloop een kopje koffie met ze en later ook wijn in een nabijgelegen kroegje.
"Je hebt talent, zeiden de anderen en trots bestelde ze nog een rondje voor iedereen.
Op een avond maakte werkelijk een erg goed gelukt schilderij van een vrouwelijk model.
Die verdiende een plaatsje boven haar bank. Ze liet ‘m inlijsten en boorde een gat in de muur. Zo. Die hing. Als symbool en bekrachtiging van haar nog zeer prille, maar hernieuwde zelfbewustzijn. Haar nieuwe leven. Zonder Peter. En die snol.
Mensen die langs kwamen zeiden ‘ooo en klopten haar op de schouders. Dit was haar redding, het schilderen zou haar leven weer zin geven. Het naakt aan de muur, door haar gecreëerd, gaf haar iedere dag opnieuw de bevestiging dat ze iets kon en dat haar leven het waard was geleefd te worden. Het model keek zelfbewust naar de toeschouwer. Zo wilde Annika ook worden. Wat een prachtige vrouw.
Peter belde. "Mijn motorboeken liggen nog bij jou. Ik kom ze over een uur ophalen."
"Goed, zei ze. Klootzak, dacht ze.
"Ik neem Suzan mee.."
"Je doet maar. Slet, dacht ze.
Toen ze de verbinding verbrak overwoog ze in het uur dat ze nog had even snel haar haar te blonderen, tien kilo af te vallen, haar garderobe compleet te vernieuwen, haar huis te restylen, een cursus welbespraaktheid te volgen, het huis naar sushi en tapaz te laten geuren, glossy magazines achteloos op de tafel te verspreiden, haar benen te harsen en zelfs een mannenhorloge op het bijzettafeltje te leggen. Maar niets van dat al.
Die franje heb ik niet meer nodig, dacht ze.
Het enige wat ze deed was het schilderij recht hangen.
Peter zou het zien, haar talent opmerken en verschrompelen bij de gedachte dat hij háár had laten gaan. De grootste vergissing van zijn leven.
Een uur later was hij er inderdaad.
Met Suzan.
Toen ze de deur opende zag ze het niet meteen.
Wel toen ze in de kamer het schilderij stonden te bewonderen.
Suzan.
Was.
Het model.
© Iris Boter